Porady podróżne dla Sarajewa

Bośnia i Hercegowina nie należy do Unii Europejskiej, strefy euro ani strefy Schengen, a jej walutą jest marka zamienna (KM, kod BAM), sztywno powiązana z euro w relacji 1 euro do 1,95583 marki, czyli w przybliżeniu 2 marki za euro — euro bywa akceptowane, ale zwykle po niekorzystnym kursie, więc lepiej płacić w markach. Obywatele Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Wielkiej Brytanii, USA, Kanady, Australii i Nowej Zelandii nie potrzebują wizy na pobyt do dziewięćdziesięciu dni w ciągu stu osiemdziesięciu, a te dni nie liczą się do limitu strefy Schengen.

Koszty życia w Sarajewie są umiarkowane jak na standardy europejskie: bośniacka kawa kosztuje 2 do 3 marek, burek 3 do 5 marek, porcja dziesięciu ćevapi 8 do 12 marek, piwo 3 do 5 marek, danie w restauracji 12 do 25 marek, a łóżko w hostelu 20 do 35 marek za noc — Sarajewo jest przy tym wyraźnie tańsze niż sąsiednia Chorwacja.

Prawdziwe oszczędności kryją się w wyborze między własnym samochodem a transportem publicznym: wynajęty samochód sprawdza się przy podróży opartej na kilku dalszych wycieczkach, takich jak Jajce, Višegrad czy Sutjeska; autobusy regionalne łączące Sarajewo z Mostarem, Travnikiem i innymi miastami kursują często, a pociąg do Mostaru to widokowa i tania alternatywa; a taksówki mają sens tylko przy krótkim pobycie z minimalną liczbą przejazdów. Sarajewo ma własne lotnisko (SJJ), oddalone około dwudziestu minut od centrum, co czyni miasto wygodnym punktem startowym.

Pogoda kształtuje tę podróż mocniej niż w bardziej płaskich kierunkach: maj-czerwiec i wrzesień-początek października to najlepsze okna, zima daje narty w niecałą godzinę od miasta, ale w grudniu i styczniu w kotlinie zdarza się realne zanieczyszczenie powietrza wynikające z inwersji temperaturowej — fakt wart znajomości, podany bez dramatyzowania. Bezpieczeństwo rzadko bywa problemem, a rozmowa o oblężeniu, wojnie i ludobójstwie w Srebrenicy prowadzona jest w tej sekcji rzeczowo i z powagą, jaka się należy faktom, a nie w kategoriach atrakcji turystycznej.

Napiwki traktuje się z umiarem: normą jest zaokrąglenie rachunku w restauracji czy kursu taksówką do najbliższych kilku marek, a nie doliczanie stałego procentu.